bir kolyem var boynumda, paraguay´dan igauzu´ya dönerken aldığım kolye. ara ara ve birdenbire o kolyenin tohumları düşüyor ve ikiye bölünüyor. arjantin´de mevsim sonbahar ve sanki ben ağacım da yapraklarımı döküyorum. yaşlandığımı anlıyorum, ama aynı zamanda yaşadığımı. kolye küçülüyor, yıldızlara bakıyorum. yıldızlar burada çıldırıyorlar, yüreğin, yıldızın ve kuşun çıldırmışı makbul. tohumlar damar damar, damarları var tohumların, yaşlanıp kuruyunca çatlıyor o damlalar ve düşüyorlar yere.
burada yaşamak istiyorum, böyle yaşamak istiyorum, bu yüzden de yeniden kolye edinmeliyim. tohumlar yeniden olmalı ve ortadan ikiye ayrılmamalılar, çünkü damarları var.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder