gün

la cumbre' ye gelirken otobüste dünya ticaret merkezi filmini seyrettim, türkiye´deki gibi. türkiye´de bir yerden bir yere otobüsle gidiyormuş gibi, hep amerikan filmleri koyarlar ya. 11 eylül dünyanın herhangi bir köşesinde geçen bir olaymış gibiydi filmde, insanlığın çektiği bir acı. dünyanın bir yerinde, dağların, danaların, küçük su birikintilerinin, japon ağaçlarının arasından giderken bana benzeyen insanların yerin 11 kat dibinde kalışlarını izleyince, bulutlara, gökyüzüne açılan o kuleler özgürlükmüş gibi geliyor. film öyle demeni istiyor. kuleler yıkılırsa insanlar altında kalır, dağlar, denizler hak getire. üstelik birkaç sene önce büyük bir deprem yaşadıysan, film de bunu söylüyorsa, "türkiye´de miydi neydi, bir deprem olmuştu, dört yaşındaki bir kız elleriyle kazmıştı toprağı, o yaptıysa biz de yapabiliriz." tam da bu yüzden hiç ünlü oyuncu kullanılmamış filmde, ünlü oyuncu kullanılsaymış, masallar ve iktidarlar açığa çıkarmış zira.