gün

¡hasta la victoria siempre queridas hijos!

kırmızı eşofmanlı, siyah kazaklı 40´larında bir adam söylüyor şarkıyı. plaza de mayo´ya kurulmuş dev sahnedeki sokak konserinde. dolunay var. belki de ondan. şarkılar, desaparecidoslarla mı ilgili, hayır, politik mi peki, sözleri biraz, bazen. sorduğum adam da fransızmış zaten.

konseri izlerken yazdıklarım elime kalemi kağıdı alınca bir bir kayboluyor. aklıma şelale geliyor. igauzu. konsere bakarken bir yandan hep şelale akıyor. anneler öyle vakur ki. 

pankartta kayıplar. ¡Queridos hijos! annecağızımı düşünüyorum. ölen genç insanlar. dolunayın altında konser. memleketteki gibi. sakallı gencecik çocuklar, aydınlık yüzlü kızlar. kaybettirilmişler. bizim klişelerimiz geliyor aklıma “ölmedi, yaşıyor”, “küllerimizden doğacağız”. gençler ölü. anneler yaşlı. 30 sene geçmiş. hasta la victoria siempre queridos hijos! bütün bunlarda, ünlü plaza de mayo meydanındaki bu konserde doğmakla ve doğurmakla ilgili bir şeyler var. sahnenin iki yanında anneler oturuyor. annecağızımı düşünüyorum. ben o resimde olabilirdim. o çocuklar gibi aydınlık bir yüzle bakabilirdim resimden dışarıya. bizim için taksim meydanında şef gürer aykal yönetiminde şarkılar çalınmazdı ama. annecağızım o sahnede vakur oturuyor olmazdı. evet, şimdiden sitem ediyorum buna! madres de plaza de mayo düzenlemiş bu konseri, 1 mayıs´tan bir gün önce, şehrin ve ülkenin en ünlü meydanında. plaza de mayo´nun yerlerinde plaza de mayo annelerinin başörtü logoları var. insanlığın vardığı daha öte bir şey bilmiyorum ben. küllerinden doğmaktan daha öte.